Yıldıray Oğur benim söylemek isted1gırn şeylerin bir kısmını pazartesi gururu Taraf’ta yazmış, o yüzden deneme üsluplu bir yazı yazmaktan vazgeçeceğim ister istemez. Ancak öte yandan, sadece bir kısmını söylemiş. Sonra da her zaman yaptığı gibi kendi belagatinin şehvetine kapılıp işi abarttıkça abartmış ve sonunda Yıldırım Türker’i Yasın Hayal ile aynı yere koymak gibi bir faciaya imza atmış. Aslında perşembenin gell$1çarşambadan belli: Bundan bir adım önce de Burhan Kuzu ile Roni Margulies’l aynı cümle içinde, bir mağdurlar sıralamasında art arda saymış ki bu Rorıi’yi pek mutlu etmemiştir herhalde; en azından bir yoldaşı olarak benim kanıma dokundu.

‘Değmez’ diyerek susmak

Yıldırım’ın her yazdığına katılmam. Zaman zaman tartışırız, her zaman da anlaşamayız sonunda. “Yumurta” yazısının altına da imzamı atmaz, her gençliğin aynı gençlik, her yumurtanın aynı yumurta olmadığını belirtme ihtiyacını hisseder ve Yıldırım’ın (pek iyi bildiğinden emin olduğum) bu gerçeği, öfkesinin iğvasma kapılıp ıskaladığını söylerdim. Sonra da susardım. Yıldırım Türker’i onyıllardır tanırım, yazdıklarını okurum. Onyıllardan beri, kimimizin ümitsizlikten, kimimizin “değmez” diyerek, kimimizin ise düpedüz korkudan söyle(ye)mediklerini bıkmadan, usanmadan söyleyen, susmayan, yılmayan, tabii ki zaman zaman hata da yapan, ama özgürlükçülükten ve isyancılıktan asla taviz vermeyen birinden bahsediyoruz. Bu kişinin bir sözünü yakalayıp son yılların en rezilce cinayetinin sanıklarından biriyle aynı kefeye koyma densizliğine söyleyecek sözüm çok, ama maalesef bu gazetenin bir genel yayın yönetmeni, bu ekin ve sayfanın editörleri var ve onları güç durumda bırakmak istemem.

“Her gençlik aynı gençlik değildir,” dedim. Aslında doğrusu, “gençlik diye tanımlayabileceğimiz tekil, bütünleşik bir şey yoktur” olmalıydı. Ogün Samast da genç; Mehmet Ali Ağca da Abdi İpekçi’yi vurduğunda gençti. Öte yandan bu tartışmaya katılanlardan Ertuğrul Kürkçü̈ de Kızıldere’de yakalandığında yirmili yaşlarının başındaydı, Mahir Çayan gençliğinin baharında katledildi.

Yurıanistan’da polis kurşunuyla katledilen 15 yaşındaki Alexandros Grigoropoulos gençti, geçtiğimiz hafta Atirıa’nın altını üstüne getirenler de öyle. Öte yandan 70’liyıllarda sayısız devrimcinin canını alan katiller de orta yaşlı filan değildi; büyük çoğunluğu üniversite öğrencisiydi. O yüzden “gençlik” diye konuşmaktan vazgeçelim bir kere.

Peki, “solcu” ya da “devrimci” gençlik desek olur mu? O da olmaz, çünkü benim tanıdığım birçok sosyalist genç, Genel Başkanı “Ne mutlu Türk’üm diyene!” demekte beis görmeyen TKP’lilerle, Ergenekon’un yapı taşlarından olan İP’lilerle ve daha genel olarak Kemalist milliyetçilerle aynı “sol” içinde yer almak istemeyeceklerdir. Hayal dünyasında yaşamayı bırakalım, o “sol” çoktan bitti.

Her yumurta da aynı yumurta değildir. Ülkesini işgal eden askeri güçlerin başkomutanına (içeri yumurta sokamadığı için) ayakkabısını fırlatan gazeteci ile, İHD toplantısında sevmedikleri yazarı susturmak için boya fırlatan densizleri aynı kategoriye koymak hangi adalet anlayışında var? Öyle genel olarak “demokratik protesto hakkı” filan gibi hikayeler anlatan Baro başkanlarını ciddiye almayın siz. Bunların hepsi bal gibi de şiddettir. Zaten tartışmanın “Şiddet mi, değil mi?” ekseninde değil, meşru şiddet hakkı ekseninde yapılması gerek

Kaldırım taşlarının meşruiyeti

1968 Mayısında Parisli isyancılar yumurta değil koca koca kaldırım taşları fırlattılar polise. Meşruydu. Geçen cumartesi alt tarafı azıcık boya fırlatmışlar Rorıi’ye. Gayrimeşru. Çünkü birinde devasa bir düzenin şiddet mekanizmasına karşı kendi varlığınızı ortaya koyuyorsunuz, ötekinde ise gücünüzün yettiği daracık bir alanda sizin gibi düşünmeyen insanları susturmaya çalışıyorsunuz. Fırlattığınız şeyin ne olduğu önemli değil, ne amaçla, kime fırlattığınız önemli. Bunun ise genel geçer kuralları konulamaz, hukuk yoluyla çözümlenemez. Her münferit olayda yeniden değerlendirip, yeniden karar vermek gerekir. Zahmetli, değil mi? Ama amacı susturmak (ve sonunda susmak) değil de konuşmak (ve tabii ki başkalarını da konuşturmak) olanlar bu kadar bir zahmete girecekler artık.