Hiçbir şey bağlamı dışında anlamlı değildir. Dolayısıyla benim bu ülkede politik çağrışırnlı bir tartışmayı efendice yapmaya çalışmam da anlamlı değildir, çünkü maalesef efendiliğin de kibarlığın da bağlamı çoktan yok olup gitmiş Kuşkusuz benim kuşağım da günahsız değil bu kayıpta: ama nevzuhur bir kuşak var ki (istisnalar dışında) Çiğ etle besleniyor. gözleri kariyer kırmızısına bulanmış, başka şey göremiyor ve kilitlendiği hedef dışında (Artık siz deyin başbakanlık ben diyeyim genel yayın yönetmenliği) hiçbir kutsal tanımıyor. Aman yanlış anlaşılmasın, kutsal derken kurum ya da kişileri değil, etik değerleri kastediyorum, modası geçmiş olsa da.

Yıldıray Oğur’u kibarca uyarmaya çalışıyorum, oğlan genel yayın yönetmeni “politik doğruculuktan” sansür etti sanıyor. Hayatında böyle bir düşüncelilikle hiç işi olmamış ki, ne yapsın? “Yumurta atmak da şiddettir” diyorum, o beni “18’ini geçmemiş solcu öğrenciye yumurta atma fetvası vermeye” çağırıyor. Ama ben “Şiddetin meşruluğu konusunda genel geçer kural konulamaz, her münferit olayı kendi basına değerlendirmek gerek” (Yani neymiş, hep bir ağızdan: “Fetvası olmazmış!”) demişim, ne gam. Çocuk yazıyı oraya kadar okumamış ki; kendi adının geçtiği bölüm bitince ilgisi de sönüvermiş, dünyada ondan önemli, üzerine yazmaya değer ne olabilir ki zaten. Bir tek Oğur olsa aldırmayacağım ama bir de karşı taraftan Oğur gibi “istikbal vaat eden delikanlı” görüntüsüyle ağabeylerin/ablaların gözüne girip köşe kapamamış olanlar var, onlar da nefret mektuplarıyla taciz ateşine başladılar. Biri “Murat Belge’ye yumurta atmayalım, peki ne yapalım?” diye soruyor mesela. Nasıl anlatayım “Asmayalım da besleyelim mi?” üslubundan bir farkı olmadığını?

En önemlisi, ben burılann hepsine birden nasıl anlatayım birbirlerinden bir farkları olmadığını? Bir zamanların “Yok aslında birbirimizden farkımız, çünkü̈ biz Osmanlı Bankası’yız” reklamını hatırlayan var mı? Nasıl anlatayım saçının teli olamayacağı Roni Margulies’i boya atarak susturmaya çalışanla ayakkabısını bağlayamayacağı Yıldırım Türker’i Yasin Hayal’e benzeterek aşağılayanın aslında aynı hamurdan yoğrulmuş oldugunu? Liberalizm, sol-liberalizm, anarşizm, sosyalizm, milliyetçilik, Kemalizm; hepsi fani bunların. Birinden ötekine geçmek, sıçramak ya da “dönmek” an meselesi Baki kalan, kendi bildiğinin tartışılmaz doğruluğuna olan o şehvetli iman, başka türlü düşünenin beş para etmeyeceği yolundaki o küstahça kendine güven ve her türlü̈ “öteki”yi şu ya da bu yolla (Yumurta, taciz, boya, nefret mektubu, hakaret, kurşun, aşağılama) susturma konusunda en ufak bir çekince taşımama.

Evet; yumurta, ayakkabı, boya atarak susturmaya çalışmak şiddettir. Peki, arkasına hasbelkader demokratçılık oynamak zorunda kalmış bir iktidarı alarak sahte kahramanlık taslayan bazılarından farklı olarak, hayatı boyunca kimseye ve hiçbir kuruma yaslanmadan, kendi etik değerlerinden başka hiçbir şeyden güç almadan özgürlüğü̈ savunmuş ve bunun bedelini de defalarca ödemiş birini, faşist bir cinayet sanığıyla bir tutmak nedir? Yıldıray Oğur bu tercihime katılmayacaktır ama ben birkaç yumurta yemeyi, o berbat yakıştırmaya tercih edebilirim.
Oğur’urı Yıldırım Türker adını ağzına alması zaten yeterince kan dondurucu. Hele bir de zavallı Slavoj Zizek’i suçuna ortak etmeye kalkışması var ki, bununla çokbilmiş cehaletinde kendini de aşıyor Son beş-altı yıldır “devrimci şiddet”i savunuyor adamcağız; bu konuda pek anlaştığımız da söylenemez. Ama Slavoj, Oğur’un bu debelenişini duysaydı, Slovence filan da değil, az buçuk becerebildiği Türkçesiyle öyle sunturlu bir küfür savururdu ki, Oğur’un bilgisayarı sistem hatası verirdi alimallah.

Son olarak Yıldıray’cığım (Bir yazıda senli benli oluverdiğimize göre buna da itirazın yoktur artık), yazdığın topu topu bir paragrafın her cümlesinde olduğu gibi bunda da yanılıyorsun: Sen ve şürekan benim ne kadar “densiz” olabileceğimi bilmiyorsunuz. Eğer bir gün karşılaşırsak yanağından bir makas almak borcum olsun. Umarım “şiddet” diye ağlamaya başlamazsın, demokratik şefkat hakkımı kullanacağım sadece.