Geçen hafta işin şakasındaydım. Ama arada “müstehcen” kavramıyla ilgili bir televizyon programına katıldım, daha sonra internet yasakları üzerine bol bol tartışıldı, derken sayın başbakanımız Deniz Baykal ve MHP milletvekili adaylarının “videoları” ile ilgili o derin, ulvi, tam bir ahlak filozofuna yakışacak yorumlarını yaptı, sonra bununla ilgili birkaç tartışma programı daha izledim ve sonunda anladım ki iş benim sandığımdan çok daha ciddi.
Göründüğü kadarıyla gazetecisinden politikacısına kadar her türden, sağdan ve soldan muhafazakar, aile denilen kurumun hala kutsal ve ulvi, korunmayı ve kollanmayı hak eden bir şey olduğuna inanıyor. Ya da en azından inanıyormuş gibi yapmayı tercih ediyor.
Peki nelerden korumamız gerekiyor bu kurumu? Öncelikle medyadan ve internetten. Örneğin internete karşı üç katlı bir koruma duvarı çekiyoruz: En dışta korumasız alan var; benim gibiler yani, korunacak ya da kaybedecek bir şeyi olmayanlar. Sonra bir duvarla gavurlardan koruyoruz (yurtdışına kapalı), sonra ikinci bir duvarla “aile paketi” oluşturuyoruz, yani aileye “yabancı” her şeyi filtreliyoruz, en sonunda da çocuk filtresiyle en iç duvarı kuruyoruz. Şeytanın aklına gelmeyecek bir düzenek kısacası.
Ama bu “aile”nin dışında kalan her şey için av sezonu çoktan açılmış: Telefonlar dinlenebilir, cinsel hayat ve gündelik muhabbetler gizlice filme alınabilir, her şey yapılabilir. “Aile” değil ya, ateş serbest (diyor başbakan). Ama “aile” ille de korunacak. Ailenin kutsiyeti, gizliliği, mahremiyeti korunacak; internetten, dünyadan, yerli ve “gavur” yabancılardan. Bütün ötekilerden.
Korunacak ki, bugüne kadar gizlice, duvarlar arasında, kapalı kapılar ardında olup bitenler rahatça devam etsin. Amcası tarafından tecavüze uğrayıp hamile kalan on dört yaşındaki kız, “ailesi” tarafından yargılanıp ölüme mahkum edilebilsin ve on yedisindeki abisi tarafından “cezası” infaz edilebilsin; ama o kızcağız internete erişemesin. Baba karısıyla çocuklarını her gece rahatça sıra dayağına çekebilsin; biz o kadınla çocukları TV dizilerinin zararlı etkilerinden koruruz. Adam kendisinden boşanmaya, kurtulmaya çalışan karısını kurşunlasın; bizim derdimiz bu hikayenin çocuklar tarafından televizyondan öğrenilmemesi – kendi anneleri öldürülünce öğrenebilirler. Yalan, küfür, hakaret ailenin gündelik hayatının parçaları, ama internetten öğrenilebilecek bir-iki gerçek parçası çok ama çok zararlı.
Yeter ki her şey medeni kanuna uygun olsun, yani gizli kalsın, yani ailenin mahremiyetine tecavüz edilmesin; tecavüz ailenin içinde kalsın. Aileyi kutsallaştıralım, yüceltelim, ulvi bir kaidenin üzerine koyalım ki, dünyevi ailenin içinde gizlenen çeşit çeşit rezalet gözlerden gizlensin.
Oysa bir şey ne kadar yüceltilirse, o şeyin hakikati o kadar alçalır, yerin dibine batar. Dinin en ulvi kurum olduğu ortaçağ Avrupasında, rahipler cennetten parsel parsel arsa satıp dünyalığı doğrultuyorlardı. O pisliği temizlemeye Otuz Yıl Savaşları ve köylü ayaklanmaları bile yetmedi; Reform ve Rönesans da yetmedi de dünyanın en kanlı ihtilali yapıldı sonunda, 1789’da.
Aileyi koruyalım korumasına da, bizi aileden kim koruyacak? Devletin bu işi beceremeyeceği, zaten öyle bir niyetinin de olmadığı iki yüz elli yıllık ulus-devletler tarihi boyunca defalarca kanıtlandı. Devletin öyle bir derdi yok, onun işi aileyi “dışarıdan” korumak, “ev” denilen o kutsal mekanın içindeki tüm rezilliklerin içeride kalmasını sağlamak.
Peki ne yapalım, aile gibi on binlerce yıllık bir tarihi olan kurumu çöpe mi atalım?
İstesek de atamayız, ama değiştirebiliriz. İnsanların aile ve çevre baskısı olmadan, mali ve toplumsal kaygılar taşımadan cinsel ilişkiye girebildikleri, kimsenin kendi cinselliğini satmadığı, başkasınınkini de satın almadığı, bir çocuğun hepimizin çocuğu olduğu ve eşitçe sevildiği, insanların içine doğdukları ya da zorunluluklar sonucu girdiği ilişkilere değil de özgürce seçtikleri dostlar, sevgililer ve yoldaşlar topluluğuna “aile” diyebildikleri bir dünya, ne ütopya, ne de ham hayal. Mümkün. Mümkün olduğunu “eski” ailenin adım adım çöküşünden, boşanmaların ayyuka çıkmasından, minarenin artık torbaya sığmamasından, mahremin kamusalın ortasına düşmekte olmasından gözlemleyebiliriz. Eski zaten kendiliğinden çöküyor, yeni ise bizim elimize bakıyor doğmak için. Yeter ki sahip olma gayretinden vazgeçip, orada, birlikte ve yanyana olmanın daha iyi bir hayatı, daha sınırsız ve duvarsız bir mutluluğu getireceğini görebilelim.