Şimdilerde Ergenekon davasından yargılanmakta olan, eski İstanbul Üniversitesi Rektörü, intihal yaptığı kesinleştiği için Tabipler Odası’nın meslekten uzaklaştırma kararı aldığı Kemal Alemdaroğlu’nu hatırlar mısınız? Ben hiç unutmadım da.

Alemdaroğlu rektörü olduğu üniversiteyi çelik yumrukla yönetmesi, yüzün üstünde öğretim üyesinin İstanbul Üniversitesinden kaçmasını sağlaması ve başörtülü öğrencilere yüksek yoğunluklu savaş açmasının yanısıra, Kıbrıs’ın ve Yunanistan’ın fethi konusunda kamuoyuna açıkladığı dahice planıyla da ünlenmişti – sanıyorum 2004 başlarında.

“Gerekirse 35.000 şehit verip Kıbrıs’ı, 135.000 şehit verip Yunanistan’ı da alırız,” demişti yanlış hatırlamıyorsam. O zamanlar bu yüksek askeri dehaya hayran kalmış, özellikle her dahi sivil askerde bulunması gereken (ki bunların en başarılı örneği Telgrafçı Paşası Talat’tır) insan hayatı gibi ikincil konuları bir yana bırakıp, insanları babasının malı gibi orada burada şehit olmaya yollama hasleti karşısında saygıyla şapkamı çıkarmıştım. İntihalizade Tabip Kemal Paşa da tam selefi Talat gibi büyük bir sivil asker olup Kıbrıslı ve Yunanistanlı Rumları tehcir ederek buraları vatan topraklarına katacakken, önce Tabipler Odası ayağına dolandı, sonra Rektörlük makamı elinden alındı, en sonunda da darbe komplolarına karışmaktan hakkında dava açıldı, Silivri zindanlarından paçayı zor kurtardı.

Ama bunların hepsi boş laf. Biz onu babasının malı gibi Kıbrıs ve Yunanistan topraklarına saçtığı (neyse ki potansiyel) şehitlerle hatırlayacağız. Son zamanlarda siyasi liderlerimizde bir Alemderoğlulaşma eğilimi başladığını fark ettiniz mi? Önce Recep Tayyip Erdoğan “Gerekirse Taksim meydanına beş-on bin genç çıkarırız,” buyurdu, böyle konularda onun altında kalmaya hiç tahammülü olmayan Devlet Bahçeli de, “O da bir şey mi, biz de onların karşısına bin Bozkurt çıkarırız, Kasımpaşa’ya kadar zor kaçarlar,” diye cevap verdi. Bu tartışma sürerse, sayıların katlanarak artmasını ve en nihayet ortaya yağlı iplerin filan da çıkmasıyla, hayali yüz binlerin Taksim ovasında tutuşacakları destansı savaşı hep birlikte izlemek zorunda kalabiliriz.

Bu savaştan kimin galip çıkacağını, sonunda Recep Tayyip Efendi’nin mi Kasımpaşa düzlüklerine çekileceğini, yoksa Devletlu Devlet Bey’in mi Dolmabahçe sırtlarından aşağı püskürtüleceğini şimdiden kestirmek olanaksız.

Burada benim dikkatimi çeken şey, Alemdaroğu’nun başlattığı ve insanları “insan” olarak değil, savaş (ya da miting) meydanına sürülecek ve ancak sayılarla, binler ve on binlerle ifade edilecek kalabalıklar olarak görme eğilimi. Alemdaroğlu Kıbrıs Referandumunda birleşmeden yana oy kullananlara kızmış esip köpürüyordu. Öyle ya, Kıbrıslı Türklerin ne haddine Alemdaroğlu’nun iradesi hilafına birleşme yönünde oy kullanmak. Gerekirse Alemdaroğlu birkaç bin şehit verip onlara da haddini bildirir. Recep Tayyip Erdoğan, “Şifre” rezaletini bahane ederek, onyıllardır maruz bırakıldıkları “seçme sınavı” faciasına karşı ses çıkarma cesaretini gösteren liseli öğrencilere kızıyor, onları karşılarına on bin kişi çıkarmakla tehdit ediyor. Devlet Bahçeli ise (lise öğrencilerini düşündüğünden filan değil, sırf inat olsun diye) Erdoğan’ı “Bin Bozkurt” ile tehdit ediyor. İşler uzarsa, bu sayılar da büyüyecek, tehdidin ve dildeki şiddetin dozu katlanarak artacak.

Peki ama bu tehditlere maruz kalan bizler, boyun eğip susma, ya da oraya buraya kabadayılık etmeye veya bir kapris uğruna şehit olmaya gönderilme seçenekleri arasında sıkışıp kalmak zorunda mıyız? Şahsen ben İntihalizade Tabip Kemal Paşa’nın emriyle değil şehit olmaya, tırnağımı kesmeye bile razı değilim. Ama aynı şekilde, Taksim meydanına sürülecek on bin Erdoğan askeri ya da Bahçeli Bozkurdu tehdidine de pabuç bırakmak, “Ne yapalım, öyleyse kuzu kuzu sınavımıza girer, kaderimize razı oluruz,” demek de kabul edilecek bir şey değil.

Hiçbir şey olamasak da, en azından Alemdaroğlulaştıramadıklarından olabiliriz.